رابطه تناسب فرد-شغل با توانمندسازی ساختاری کارکنان و اثربخشی سازمانی (مطالعه اداره کل ورزش و جوانان استان گیلان)

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشگاه گیلان

2 استاد دانشگاه گیلان

3 دانشجوی مدیریت ورزشی دانشگاه گیلان

چکیده

هدف از این پژوهش، بررسی رابطه بین تناسب فرد-شغل با توانمندسازی ساختاری کارکنان و اثربخشی سازمانی در اداره کل ورزش و جوانان استان گیلان بود. روش تحقیق از نوع توصیفی- همبستگی بود. جامعه­ آماری پژوهش را کلیه کارکنان اداره ­کل ورزش و جوانان استان گیلان تشکیل می­دادند ­(110 نفر). نمونه ­آماری برابر با جامعه انتخاب شد ­(روش تمام­ شمار). ابزار پژوهش شامل سه پرسشنامه تناسب فرد-شغل ­(لولر و براون، 2001)، توانمندسازی ساختاری ­(کردنائیج و همکاران، ۱۳۹۴) و اثربخشی ­(چلادورای و همکاران، 1987) بود. روایی محتوایی ابزارها توسط 10 نفر از اساتید مدیریت ­ورزشی و پایایی ترکیبی آن­ها با نرم افزار PLS (به ­ترتیب 0/89،0/88 ، 0/96) بررسی و تأیید گردید. از روش مدلسازی معادلات ساختاری در نرم افزار PLS جهت تحلیل داده‌ها استفاده گردید. نتایج نشان داد که تناسب فرد-شغل رابطه معنی­ داری با توانمندسازی ساختاری دارد ­(P= 6/272; R=0/487)، اما رابطه آن با اثربخشی سازمانی معنی­ دار نبود ­(P=1/511; R=_0/123). همچنین توانمندسازی ساختاری با اثربخشی سازمانی رابطه معنی­ داری داشت ­(P=10/815; R=0/744). بدین­ ترتیب اگرچه تناسب فرد- شغل مستقیم رابطه معنی­ داری با اثر بخشی سازمانی نداشت، اما به صورت غیرمستقیم از طریق متغیر میانجی توانمندسازی ساختاری موجب بهبود اثربخشی سازمانی می­شود. نتیجه­ گیریمی­شود عدم معنی­ داری تناسب فرد-شغل (پیشایند) بر اثربخشی سازمانی (پیامد) و در عین­ حال معنی­داری رابطه این دو متغیر از طریق (متغیر میانجی) توانمندسازی ساختاری کارکنان گویای این است که لزوما در یک سازمان تناسب بالای فرد-شغل سبب اثربخشی نمی­شود، بلکه توانمندسازی و آموزش مستمر نقش بسیار تعیین کننده­ ای دارد.

کلیدواژه‌ها